Magurski Park Narodowy
Magurski Park Narodowy, utworzony w 1995 roku obejmuje region Beskidu Niskiego. Park chroni przede wszystkim unikalny w skali Karpat obszar przejściowy między Karpatami Zachodnimi i Karpatami Wschodnimi. Ponad 90% powierzchni parku zajmują lasy. Na jego terenie wyróżnić można dwa piętra roślinne: pogórza i regla dolnego. Piętro pogórza, zajmujące około 43% powierzchni parku i sięgające 530 m n.p.m., to głównie drzewostany sztuczne z przewagą sosny. Znajdują się tu też liczne łąki i pastwiska, a także torfowiska. Piętro regla dolnego, zajmujące około 57% powierzchni parku i sięgające od 530 m n.p.m. wzwyż (najwyższy szczyt w parku to Wątkowa 846 m n.p.m.), to głównie naturalne lasy bukowe (udział lasów sztucznych jest tu zdecydowanie mniejszy) z domieszką jedlin i rzadko występujących w Karpatach jaworzyn. Istnieją tu trzy obszary ochrony ścisłej: Magura Wątkowska (1189 ha), Kamień (378 ha) i Zimna Woda (841 ha), jest rezerwat skalny Kornuty i pomnik przyrody Diabli Kamień.
Symbolem parku jest orlik krzykliwy.
Flora: grądy, łęgi, bory jodłowe, buczyny karpackie.
Fauna: niedźwiedź, wilk, jeleń, dzik, żbik, wydra, bóbr, sarna, orzeł przedni, orlik krzykliwy, puchacz.
Powierzchnia: 19962 ha