Roztoczański Park Narodowy
Ten utworzony w 1974 roku park znajduje się w urozmaiconym krajobrazie Roztocza Środkowego w dolinie górnego Wieprza. Jest to obszar oddzielający Wyżynę Lubelską od Kotliny Sandomierskiej o zróżnicowanej budowie geologicznej. Garb Roztocza budują skały górnokredowe (opoki, gezy i margle). W strefie krawędziowej występują utwory trzeciorzędowe. Utwory czwartorzędowe cienką pokrywą zalegają w Dolinie Wieprza i Padole Zwierzyńca. Główne typy rzeźby to zrównanie wierzchowinowe, ostańce, krawędzie, padoły i doliny. W części północnej parku wśród gleb przeważają rędziny i pararędziny brunatne. Na pozostałym terenie jest większe urozmaicenie, przy czym największą powierzchnię zajmują piaszczyste gleby bielicowe właściwe.
Symbolem parku jest konik polski.
Flora: buczyna karpacka, bór jodłowy, dąbrowa, bory sosnowe, obuwik pospolity, trzy gatunki rosiczek, zimoziół północny, powojnik pstry, tojad dziobaty, widłak wroniec, storczyk kukawka.
Fauna: salamndra plamista, bóbr, wąż Eskulapa, gil, dzięcioły, jastrząb, krogulec, pustułka, bocian czarny, myszołów, jeleń, sarna.
Powierzchnia: 8482 ha