Tatrzański Park Narodowy
Tatrzański Park Narodowy, utworzony w 1954 roku obejmuje północną część Tatr Wysokich i Tatr Zachodnich. Wprawdzie ani najwyższy szczyt Tatr — Gerlach (2655 m n.p.m.), leżący po słowackiej stronie granicy, ani najwyższy szczyt Polski — Rysy (2499 m n.p.m.) — nie mogą się równać z Mont Blanc czy Elbrusem, ale duże różnice wzniesień, piętrowość klimatu i niezwykły skład gatunkowy fauny i flory sprawiają, że Tatry mają charakter wysokogórski. Powierzchnia Tatr wynosi ok. 750 km2, z czego 150 km2 przypada na Tatry Polskie; reszta to Tatry Słowackie. Rzeki zaczynające swój bieg w Tatrach Polskich należą do zlewiska Bałtyku, zaś rzeki biorące początek w Tatrach Słowackich wpadają do Morza Czarnego
Symbolem parku jest kozica.
Flora: limba, szarotka alpejska, szafran spiski, goryczki, dziewięćsił bezłodygowy.
Fauna: kozica, świstak, niedźwiedź brunatny, ryś, gronostaj, jeleń, wilk, sarna, orzeł przedni, puchacz, pomurnik, skrzelopływa bagienna.
Powierzchnia: 21164 ha